قدرت در جهان اسلام بود . « عبد المتعال صعيدى » مىگويد : « امام حسين ، به خطا نرفت ، هنگامى كه تصميم گرفت به عراق هجرت كند ؛ زيرا عراق ، مركز مناسبى براى برپايى حكومتى شامل بود كه امر مسلمين را دربرگيرد و لذا آن را خود انتخاب نمود تا روزگار بعدا ، اين حكومت را براى عراق محقق ساخت و دولت عباسى در آن به وجود آمد كه نزديك به پانصد سال بر مسلمين حكومت راند » « 1 » . ( 1 ) دوّم : كوفه ، مهد تشيّع و موطنى از مواطن علويان بود كه در بسيارى از مواقع ، اخلاص خود را نسبت به اهل بيت اعلام نمود ؛ گروهاى انقلابيون به فرماندهى « مالك اشتر نخعى » يكى از بزرگان شيعه ، به سوى مدينه حركت كردند و عثمان را محاصره و بر او يورش بردند و امام را براى خلافت نامزد نمودند كه بذر تشيع در كوفه از زمان خلافت عمر كاشته شد ؛ زيرا از واليان كوفه ، « عمار بن ياسر و عبد اللّه بن مسعود » بودند كه بزرگواريها و فضايل امام را در محافل كوفه منتشر مىساختند و آنچه را كه از حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در حق او روايت شده بود ، براى مردم مىگفتند تا آنجا كه بر محبّت و دوستى آن حضرت بار آمدند ، به طورى كه كوفيان در جنگ جمل و صفين همراه امام شركت نمودند و به حضرتش مىگفتند : « يا أمير المؤمنين ! ما را به هر جا كه خواهى ببر كه ما حزب و ياران تو هستيم ، با هر كه دشمن تو است ، دشمنيم و با هر كس كه به سوى تو بازآيد و از تو اطاعت كند ، همراهى مىنماييم » « 2 » . ( 2 ) امام امير المؤمنين عليه السّلام به نيكى آنها را مىستود ، زيرا معتقد بود آنان ياران

--> ( 1 ) مجلهء الغرى ، سال نهم ، شمارهء 11 - 14 ، ص 108 . ( 2 ) الامامة و السياسة 1 / 125 .